Review van Sherlock Holmes The Devils Daughter door Joël Nahuis voor het Nederlands Dagblad

ND game review: Sherlock Holmes The Devils Daughter

joelnahuis Tekstschrijven

Mijn gamereview over Sherlock Holmes The Devils Daughter voor het Nederlands Dagblad:

In Sherlock Holmes The Devil’s Daughter worden we meegenomen in een aantal moordzaken in Londen tijdens de negentiende eeuw. Een mix van rust en spektakel in één game.

De game begint spectaculair met een rennende Sherlock die in een bos vlucht voor een schutter. Na de achtervolging volgt een schot en daarna gaat het beeld op zwart. Hoe het afloopt met de beroemde detective ondervinden we pas later in de game. In The Devil’s Daughter wordt zowel je geduld als inzicht op de proef gesteld tijdens de rustige puzzels en mini-games. Deze duren soms wat te lang als ze je wel tot een half uur van de eigenlijke moordzaak afhouden. Aan de andere kant kent de game ook zijn spectaculaire momenten. Bijvoorbeeld wanneer Sherlock met zijn compagnon Watson inbreekt in het huis van een verdachte. Ze blijken in een val te lopen, want het huis is voorzien van meerdere boobytraps. De verdachte wil vluchten en valt Sherlock en Watson aan. Door snel te reageren weet Sherlock zichzelf en Watson in veiligheid te brengen en de verdachte in het oog te houden.

De besturing voelt helaas stroef aan. Sherlock is beperkt in zijn bewegingen en beperkt in de mogelijkheden om rond te lopen. Klimmen en springen kan hij niet. De game moet het hebben van het speurwerk en de gesprekken tijdens de onderzoeken. Helaas voelen deze gesprekken of interviews ook wat nep aan door ongeloofwaardige voice-overs en gezichtsuitdrukkingen.

Bewijsmateriaal

Toch is het doen van onderzoek wel erg vermakelijk. Het verhaal achter het onderzoek is uitgebreid en goed uitgedacht. Sherlock Holmes moet goed de tijd nemen om alle aanwijzingen op te sporen. Met de bewijzen in handen schotelt de game veel vervolgstappen voor aan Sherlock. Zo kun je bewijsmateriaal op meerdere manieren interpreteren, de verkeerde of juist goede vragen stellen tijdens een verhoor. Irriteer je de verdachte te veel met je vragen, dan klapt hij dicht en mis je wellicht aanwijzingen. Uiteindelijk wijst de speler een dader aan. Om bij de goede dader uit te komen, wil je als speler geen enkele aanwijzing missen. Een fout opgeloste zaak werkt door in de rest van de game. Om je gedachten en aanwijzingen op een rij te krijgen kun je tussentijds alle opties tegen elkaar afwegen en de uitkomst bekijken in een speciaal menu.

De game is ongeschikt voor jongere kinderen vanwege de moorden, alhoewel de rest van de game vrij schoon is. Al snel wordt namelijk duidelijk wat er achter de titel The Devil’s Daughter schuilt. Er is iets niet pluis met ­Sherlocks verleden, zijn dochter en hun nieuwe buurvrouw. Helemaal aan het einde van de tien uur durende game resulteert dit in korte bovennatuurlijke scènes waarin de buurvrouw met doden communiceert. Sherlock vindt dat ritueel afschuwelijk en probeert zijn dochter ervan weg te houden. Deze ontdekkingen doe je in een, weer tot afkeer van Sherlock zelf, lugubere ruimte. Het label geschikt voor 16 jaar en ouder is zeker terecht. Er is goed Engels nodig om alle ontwikkelingen te begrijpen.

Puzzelwerk

Sherlock Holmes The Devil’s Daughter is een ­goede game voor wie van speur- en puzzelwerk houdt. Een zaak is niet snel opgelost en vereist veel speurwerk waarbij fouten gemaakt kunnen worden. Daardoor is het juist oplossen van een zaak extra leuk. Het is geen game voor iemand die vloeiende gameplay en overtuigende dialogen gewend is van de meer bekende titels. Al went dit wel snel naarmate je de game langer speelt en betrokken raakt in het verhaal.

> Lees review verder op nederlandsdagblad.nl